Wednesday, February 12, 2020

திருவாரூரில் திருவிழா – 1


படிப்பும் வாழ்க்கையும் முக்கியம்:
2008 இறுதியிலேயே வலைப்பூக்களில் எழுதி பழக ஆரம்பித்தேன். ஆனால் 2009 ஆம் ஆண்டு இறுதியில் இருந்துதான் தொடர்ச்சியாக எழுத முடிந்தது. எழுதத் தொடங்கிய நாட்களில் இருந்த ஆர்வம் காரணமாகவும், தமிழ்மணம் வலைதிரட்டியின் மூலம் தினசரி எனது வலைப்பூவுக்கு வந்த வாசகர்களின் பின்னூட்டம் தந்த உற்சாகம் காரணமாகவும் தினசரி ஒரு அத்தியாயமாக திருவாரூரில் திருவிழா என்ற 7 நாட்கள் தொடர்களையை 2010 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 8ஆம் தேதி முதல் 14ஆம் தேதி வரை தினசரி ஒரு அத்தியாயமாக பதிவேற்றினேன்.
போட்டோஷாப் பழக ஆரம்பித்த நேரம். கிடைத்த போட்டோக்களை வைத்து தெரிந்த அளவு ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் ஒரு போஸ்டராக டிசைன் செய்து வெளியிட்டேன். அந்த புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட பின்னணியை வைத்து சிறிய பத்தியை ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் இறுதியிலும் எழுதியிருந்தேன். அதற்கும் தனியாக பின்னூட்டம் வரப்பெற்றது.
2010ஆம் ஆண்டில் எந்த லாஜிக்கும் இல்லாமல் பொழுது போக்கிற்காக ஆனால் படிப்பும் வாழ்க்கையும் முக்கியம் என்ற கோணத்தில் எழுதிய இந்த ஒரு வார தொடர்கதையை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முகநூலில் மீள்பிரசுரம் செய்தேன்.
இப்போது தமிழ்ச்சரம் என்ற புதிய வலைதிரட்டி இயங்கத் தொடங்கி உள்ளது. இந்த கதை இப்போதைய வாசகர்களையும் சென்றடையட்டும் என்ற எண்ணத்தில் மீண்டும் அந்த கதையின் அத்தியாயங்களை மூன்று நாட்கள் பதிவிடுகிறேன்.
இன்று 12ஆம் தேதி மூன்று அத்தியாயம், 13ஆம் தேதி மூன்று அத்தியாயங்கள், 14ஆம் தேதி ஒரு அத்தியாயம் என பதிவேற்றுகிறேன்.

அத்தியாயம் - 1

"சார்...அங்க என்ன சத்தம்?" இந்தக்குரல் ஒலித்த இடம் கல்லூரி என்பதால் கேட்டது பேராசிரியர் என்று நீங்களாக நினைத்துக்கொள்ளக்கூடாது.

"ஒருமாணவன் வழிதவறி வகுப்புக்குள்ள வந்துட்டான். அதான் என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சுகிட்டு இருந்தோம்."என்று மாணவன் வெட்டி (எ) வெற்றிக்கு பதில் சொன்ன சாமிநாதன் வணிகவியல் துறை பேராசிரியர்.

"என்ன கொடுமைசார் இது. வகுப்புக்கு தொடர்ந்து வரலைன்னா அபராதம் கட்டுனாதான் பரிட்சை எழுதலாம்னு சொல்றீங்க. வெளியில நின்னுகிட்டு இருந்தா வெட்டித்தனமா (கதை நாயகன் வெற்றி எப்படி "வெட்டி"யானான்னு சொல்லியாச்சு.) சுத்தாதன்னு திட்டுறீங்க. 

வாழ்ந்தாலும் ஏசும், தாழ்ந்தாலும் ஏசும் உலகமாச்சே இது." என்று வெற்றி சொன்னதும் வகுப்புக்குள் 'ஓஹோ' என்ற சத்தம் கட்டிடங்களையே அதிரவைத்தது. 

"வெட்டி...அவன் கும்பகோணம் கல்லூரி மாணவன். அந்த காலேஜுக்குப் போகாம இங்க வந்து வகுப்புக்குள்ள உட்கார்ந்துருக்கான். நீ அவனுக்கு சப்போர்ட்டா..."

"சார்...இதுல என்ன தப்பு இருக்கு. கோர்பேங்கிங் சிஸ்டத்தால எந்த வங்கியிலயும் பணம் போட்டு எடுக்கலாம்னு சொல்லிட்டாங்க. நீங்க இன்னும் சேர்ந்த காலேஜுலதான் அந்த படிப்பை படிக்கணும்னு சொல்றீங்க...என்ன பண்றது... எல்லாம் எங்க நேரம்."

"வெட்டி... கூடப்படிக்கிற பசங்க மத்தியில ஹீரோவாகணும்னு நினைச்சு இஷ்டத்துக்குப் பேசாத. நீ மட்டும் என்ன யோக்கியம்..காலேஜுல சேர்றதுக்கு முன்னால போன வருஷமே இங்க வந்து வகுப்புல உட்கார்ந்தவனாச்சே நீ." என்று பேராசிரியர் சொன்னதும் மற்ற மாணவர்கள், மாணவிகள் முகத்தில் திகைப்பு தெரிந்தது.

"காலேஜ் நிர்வாகம் அவ்வளவு பிரமாதம்.இங்க உள்ள தவறை சுட்டிக்காட்டுன என் திறமையை மதிக்காம இப்படி எல்லாம் பேசுறது நல்லா இல்லை சார். ஆனா நான் இதுக்கெல்லாம் அசர மாட்டேன். 

கல்லூரி மாணவர்களான நாமே சரியா காலேஜுக்கு வர்றது இல்லை.நம்ம வெற்றி..."என்று அவன் பேசி முடிக்கும் முன்பே பேராசிரியர்,

"வெட்டி...இந்த வார்த்தையை தயவு பண்ணி நீ சொல்லாத. வெற்றிக்கும் உனக்கும் ரொம்ப தூரம். பலமான அஸ்திவாரம் போட்டுதான் நீ வராண்டா அட்மிஷன்ல சேர்ந்துருக்க.இதையும் ஞாபகம் வெச்சுக்க." என்றார்.

"நீங்க என்னதான் பேசினாலும்...நான் எதுக்கும் கோபப்படமாட்டேன். தெரியாத விஷயத்தை திரும்பவும் கேட்கலாம் தப்பில்லைன்னு சொல்றீங்க. இதை உண்மைன்னு நம்பி நாங்களும் உங்ககிட்ட எதாவது கேட்டா, அதை சொல்லிக்காட்டியே பொழுதை ஓட்டிடுறீங்க.

நாங்க கேட்ட சந்தேகத்துக்கு மட்டும் பதில் கிடைக்க மாட்டெங்குது. இதனாலதான் பிளஸ்டூ பாடங்களை ஸ்கூல்ல படிச்சது போதாதுன்னு மறுபடி ஒரு வருஷம் வீட்டுல இருந்து தெளிவா படிச்சுட்டு அடுத்து ஒரு வருஷம் காலேஜ் எப்படி இருக்குன்னு நல்லா செக் பண்ணிட்டு சேர்ந்துருக்கேன். இந்த திறமையைப் பாராட்டலைன்னாலும் நக்கலா பேசாதீங்க சார்."

"உனக்கு பிரின்ஸ்பாலும் நம்ம ஹெச் ஓ டியும் ஃபுல் சப்போர்ட் பண்றாங்க. அந்த துணிச்சல்ல இருக்குற உனக்கு எங்களுக்கு எல்லாம் மதிப்பு கொடுக்கணும்னு எப்படி தெரியும்? நடத்து ராசா நடத்து." என்று சலிப்புடன் பேராசிரியரிடமிருந்து வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன.

"எல்லாத்துக்கும் சிகப்புதான் சார் காரணம்."

"சரி...போதும் இத்தோட நிறுத்திக்குவோம்."என்று பன்னீர்செல்வம் என்ற மாணவன் சொன்னான்.

"டேய்...சார் இன்னும் பாடத்தையே ஆரம்பிக்கலையே."என்று வெட்டி சொல்லவும் வகுப்பறையில் சிரிப்பொலி.

இவ்வளவு கலகலப்புடன் வகுப்பறை என்றதுமே இது அரசுக்கல்லூரி என்பது உங்களுக்குப்புரிந்திருக்கும். அங்கே உள்ள நிர்வாக குளறுபடிகளுக்குப் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கலாம்.

இப்போதும் சில நிறுவனங்களில் அக்கவுண்டண்ட் தொடர்பான பணிகளுக்கு அரசுக்கல்லூரி மாணவர்களுக்கு முன்னுரிமை தருகிறார்கள். இதற்குக் காரணம், போதுமான எண்ணிக்கையில் பேராசிரியர்கள் இல்லாததால் தானே படித்து எழுத வேண்டிய நிலையில்தான் பெரும்பாலும் அரசுக்கல்லூரி மாணவர்கள் இருப்பார்கள் என்ற உண்மையை அவர்கள் புரிந்திருக்கிறார்கள். 

ஆனால் அரசுக்கல்லூரி மாணவர்களுக்கு எப்போதும் எதாவது ஒரு வகையில் சிரமதசைதான் நடைபெற்று வரும்.

கூடலூர் - நாகப்பட்டணத்தை இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 67 (தற்போது எண்.83) திருவாரூர் வழியாகத்தான் செல்கிறது. 

அந்த சாலை ஓரமாக தஞ்சாவூர் செல்லும் வழியில் திருவாரூரில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தூரத்தில் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் அலுவலகம் அருகில் அமைந்திருக்கிறது இந்த கலைக்கல்லூரி.

கல்லூரி என்றதும் சில தமிழ்ப்படங்களில் வரும் பிரமாண்டமான உருவத்தை எதிர்பார்க்காதீர்கள். கல்லூரி படத்தில் வருவது போன்ற ஒரு சூழ்நிலைதான் நான் சொல்லும் கதையில் வரும் கல்லூரியிலும் இருக்கும்.

கல்லூரியில் மாணவர் தலைவர்,செயலாளர் ஆகியோர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தேர்தலை அறிவித்தார்கள்.

"நான் ரெடி சார்..."என்று வெற்றி குரல் கொடுத்தான்.

"தம்பி... இதுல முதல் வருஷ மாணவர்கள் ஓட்டுப்போடவும் முடியாது. போட்டியிடவும் முடியாது. அதனால கொஞ்சம் அடங்கு." என்று கிருஷ்ணமூர்த்தி புரொபசர் சொன்னார். எல்லாருக்குமே வெற்றி மேல் கோபம்தான்.

அதனால் அவனை மட்டம் தட்டிப் பேசுகிறார்களா.அல்லது இவனைப் பார்த்து மற்றவர்கள் கெட்டுப்போயிடக்கூடாது என்ற நல்ல எண்ணமா என்பது அவர்களுக்குதான் தெரியும்.

"கலந்துக்கலைன்னா என்ன...சீனியருக்கு ஆதரவா ஓட்டு கேட்கப்போறேன். ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை.எதாவது கலாட்டான்னா அவங்களைத்தானே உதைப்பாங்க. நான் உதைக்க வர்றவங்க கால்ல விழுந்தாவது எஸ்கேப் ஆயிடுவேன்."என்று வெற்றி உற்சாகமாக சொன்னான்.

"அதுசரி...போன வருஷம் நீ எக்ஸ்ட்ரா டிக்கட்டா வந்து கிளாஸ்ல உட்கார்ந்ததை நாங்க கண்டு பிடிச்சதும் எங்க கால்ல விழுந்துதானே தப்பிச்ச.அந்த புத்தி அவ்வளவு சீக்கிரம் உன்னை விட்டுப்போயிடுமா?" 
என்று பேராசிரியர் இவனை வாரிவிட்டதும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து வெற்றியும் சிரித்தான்.

"ஏண்டா...பொண்ணுங்க எல்லாரும் சிரிக்கிறாங்க.உனக்கு கொஞ்சம் கூட வெக்கமா இல்லையா."

"நான் எதுக்கு வெட்கப்படணும்? எனக்கு நெகட்டிவாச்சும் பப்ளிசிட்டி தேடித்தர்றதுக்கு ரொம்ப நன்றி சார். அது சரி...கால்ல விழுறதை அவ்வளவு கேவலமாவா நினைக்குறீங்க... வட இந்தியாவுல ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகம் இருக்கு சார். அவங்க சொந்தக்காரங்க, சமூகத்து ஆளுங்க யாரைப் பார்த்தாலும் ஒரு வயசு பெரிய ஆளா இருந்தாலும் சட்டுன்னு கால்ல விழுந்துடுவாங்க.

எதிரியா இருந்தாலும் சட்டுன்னு ஒருத்தன் உங்க கால்ல விழுந்தா என்ன சொல்லுவீங்க... நல்லாயிருப்பா... அப்படின்னு உங்களை அறியாம ஒரு வார்த்தை அந்துடும். அந்த வார்த்தைக்கு சக்தி அதிகம் சார்.

அது மட்டுமில்ல... நான் யார் கால்ல விழுந்து தப்பிச்சேன்...பெற்றோர்களுக்கு அடுத்தபடியா மதிக்கக்கூடிய ஆசிரியர்கள் கால்லதானே..."என்று வெற்றி பேசியபோது அருகில் இருந்த பன்னீர்செல்வம், தன் கையை சொறிந்து கொண்டு, "புல்லரிக்குதுடா..." என்றான்.

"வருஷத்துக்கு ஒரு தடவையாச்சும் குளின்னு சொன்னா கேட்குறீயா?" என்று இன்னொருவன் அவனை வாரி விட, அந்த வகுப்பு தொடர்ந்து கலகலப்பானது.

"எப்படியோ நல்லா இருந்தா சரிதான்."என்று பேராசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தி பாடத்துக்குள் புகுந்தார்.

வகுப்பு முடிந்ததும் பன்னீர்செல்வம்,"டேய் வெட்டி...எவனோ ஜெயிக்க நாம ஓட்டு கேட்க போகணுமா?"என்றான்.

"அடப்போடா வெண்ணை... கல்லூரி அலுவலகத்துலயே எல்லா பொண்ணுங்களோட முகவரியையும் வாங்கிட்டு அவங்க வீட்டுலயே போய் ஓட்டுக்கேட்கப்போவாங்க. இந்த நல்ல வாய்ப்பை விட்டுட சொல்றியா?" என்று வெற்றி சொன்னதும் வகுப்பில் இருந்த சக மாணவர்களை விட, மாணவிகள்தான் திகைத்துப்போய் "அடப்பாவி" என்றார்கள்.

"அண்ணே...நீ எதுக்கு போன வருஷமே இந்த காலேஜுக்கு வந்து எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுகிட்டன்னு இப்பதான் புரியுது..."என்று பன்னீர்செல்வம் வெற்றியின் காலைப்பிடிக்கப்போனான்.

"டாய்... தள்ளி நில்லு... காலைப்பிடிக்கிறது என் பழக்கம். ஆனா என் காலைப்பிடிக்க வர்ற மத்தவனை நான் நம்புறதா இல்லை." என்று வெற்றி உஷாரானான்.

பொதுத்தேர்தல்களுக்கு சவால் விடும் வகையில் பிளக்ஸ் போர்டு, தோரணம் என்று அசத்தலோடுதான் தேர்தலை சந்தித்தார்கள்.

விளம்பரத்திற்கான நிதியுதவிக்கு திருவாரூரில் இருந்த சில வணிக நிறுவனங்களிடம் ஒப்பந்தம் செய்யும் யோசனையை அளித்த வெற்றி சீனியர்கள் மத்தியிலும் பிரபலமாகிவிட்டான்.

அவன் சேர்ந்திருந்த நண்பர்களே தேர்தலிலும் வெற்றி பெற்ற செய்தி அறிவிக்கப்பட்டவுடன் ஐந்து வேன்களில் மாணவர்கள் வெற்றி ஊர்வலம் செல்லக் கிளம்பினார்கள்.

எதிர்க்கோஷ்டியுடன் மோதல் வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக போலீஸ் பாதுகாவல் வேறு.

வெற்றி பெற்ற மாணவர்கள் வாகன ஊர்வலத்தின் போது திருவாரூரில் உள்ள அண்ணாசிலைக்கு மாலை அணிவிக்க முடிவு செய்தார்கள்.

காவல்துறையினரும் சம்மதித்தார்கள். மாணவர் தலைவரும், செயலாளரும் மாலைகளுடன் வேனைவிட்டுக்கீழே இறகியபோது வெற்றி கோஷம் போட்டான். அதைக்கேட்ட இன்ஸ்பெக்டர் மட்டுமின்றி எல்லா காவலர்களும் அதிர்ந்தார்கள்.

அத்தியாயம்–2

மாணவர் பேரவை தேர்தலில் வெற்றி பெற்றவர்கள் திருவாரூரில் இருந்த அண்ணாசிலைக்கு மாலை போட இறங்கியதும் "வருங்கால முதல்வர் மூர்த்தி வாழ்க..." என்று வெற்றி மிகப்பெரிய குரலில் கோஷம் போட்டதும் இன்ஸ்பெக்டர் உள்ளிட்ட காவலர்களும் சாலையில் போய்க்கொண்டு இருந்த பொதுமக்களும் ஸ்தம்பித்துப்போனார்கள்.

"இப்ப நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படி திகைச்சுப்போயிட்டீங்க? நம்ம முன்னாள் ஜனாதிபதி ஐயாவே கனவு காணுங்கள்னு சொல்லியிருக்கார். நாங்களும் ஆசைப்படுறதுல என்ன தப்பு?...வருங்கால முதல்வர் மூர்த்தி வாழ்க..." என்று மீண்டும் கோஷம் போட்ட வெற்றி, இன்ஸ்பெக்டர் அருகில் சென்று

"சார்... நம்ம முன்னாள் முதலமைச்சரே இந்த ஊர்ல படிச்சு வளர்ந்தவர்தானே. ஆசைப்படுறது தப்பு இல்லை. ஆனா அதை நேர்மையான வழியில அடைய முயற்சி செய்யணும்....

இப்படி நாங்க பேசுறதை நீங்க கேட்டுகிட்டு இருக்க காரணம் என்ன? மாணவர்கள் அப்படின்னுங்குற ஒரே தகுதிதான். இந்த சமயத்துல இந்த மாதிரி எல்லாம் வாழ்ந்து பார்த்துடணும். படிப்பு முடிஞ்சுட்டா அப்புறம் நாங்க உலகத்தோட எந்த மூலையில என்ன செஞ்சுகிட்டு கிடப்போம்னு யாருக்கு தெரியும்?...நீங்களும் உங்களோட மாணவர் பருவத்தை மலரும் நினைவுகளா நினைச்சுப்பார்த்து எங்களை வாழ்த்துங்க சார்..."என்றான்.

இப்போது இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில் புன்னகை. "நல்லா பேசுற தம்பி... யாருக்கும் துன்பம் செய்யாம உங்க மாணவர் பருவத்தை கொண்டாடுங்க..." என்று அவர் பச்சைக்கொடி காட்டி விடவே, இப்போது வெற்றியின் குரலில் மேலும் உற்சாகம்.

அதன்பிறகு இரண்டு நாட்கள் திருவாரூர் முழுவதும் இந்த மாணவர்களைப் பற்றிய பேச்சுதான்.
***
அடுத்த நாள் வகுப்புக்கு வந்த பேராசிரியர் சாமிநாதன், "என்னப்பா, வெட்டி... நேத்து ஒரே கலக்கலாமே... அதை எல்லாம் நல்லாவே செய்யுற... எழுந்து அக்கவுண்டன்சியில உள்ள கோல்டன் ரூல் என்னன்னு சொல்லு." என்றார்.

"கோல்டன் ரூலா? அப்படின்னா என்ன சார்..." இதைக்கேட்டதும் மாணவிகள் எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.

அதைக் கவனித்த வெற்றி, 'அப்பாடா...பசங்கள்ல ஒருத்தனுக்கும் இந்த கேள்விக்கு விடை தெரியாது போலிருக்கு...கம்பெனி கொடுக்க இருக்கானுங்க.' என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.

"வெட்டி...கொரங்கு சேட்டை எல்லாம் பண்ணினா கூடப்படிக்கிற பசங்க, பொண்ணுங்க எல்லாம் சிரிப்பாங்கதான். ஆனா படிப்புலயும் பெரிய ஆளா இருந்தாதான் இவங்க கிட்டயே மதிப்பு இருக்கும். நான் உன்னை கேள்வி கேட்டா நீ என்கிட்ட எதிர் கேள்வி கேட்டு ஹீரோவாயிடலாம்னு பார்க்குறியா?

ஒழுங்கா கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லு."என்று முறைத்தார்.

"உங்களை காமெடி பீசா நினைச்சதா நீங்க தப்பா புரிஞ்சுகிட்டீங்க சார்.உண்மையிலேயே எனக்கு பதில் தெரியாது.

நீங்களே சொல்லிடுங்களேன்." என்ற வெற்றியை வகுப்பறை மொத்தமும் பரிதாபமாக பார்த்தது.

"அக்கவுண்ட்ல உள்ள அடிப்படை பாடம் தெரியாம நீ பிளஸ்டூவைத் தாண்டி காலேஜீக்கும் வந்துட்ட. இதுதான் நேரக்கொடுமை. அந்த ஆறு ரூல் ஒழுங்கா புரிஞ்சா உலகத்துல உள்ள எந்த நிறுவனத்து கணக்கையும் சரியா செஞ்சுடலாம். 

இதை உனக்கு பள்ளிக்கூடத்துல சொல்லிக்கொடுக்கலையா?" என்று சாமிநாதன் கேட்டபோது அவரது குரலில் முன்பிருந்த கடுமை இல்லை.

"சார் நான் பத்தாவதுல ரெண்டு அட்டை. பிரைவேட்டா அதை எழுதி பாஸ் பண்ணினதும் பிளஸ்டூவும் இப்படியே பிரைவேட்டாதான் முடிச்சேன். நீங்க சொன்னது பதினோராம் வகுப்புல இருந்துருக்கலாம். 

நான் நேரடியா பிளஸ்டூ சார்."

"அது சரி...இனிமேலாச்சும் இது மாதிரி அடிப்படை விஷயங்களை ஒழுங்கா தெரிஞ்சுக்க வழி பாரு. அடிப்படை விதிகள் தெரியாம ஒருத்தன் ஒரு பாடம் படிச்சு கல்லூரி வரை வர்ற. நம்ம கல்வி முறையோட யோக்கியதை இப்படி இருக்கு.உன்னைக் குத்தம் சொல்லி என்ன ஆகப்போகுது." என்ற சாமி நாதன் வெற்றியை உட்கார சொன்னார்.

இப்போது மாணவிகளில் பலர் வெற்றியைப் பார்த்த பார்வையில் ஒருவித ஏளனம் தெரிந்தது. திருவாரூரில் உள்ள ஒரு பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் படித்து மிக அதிக மதிப்பெண்களுடன் இருபத்து எட்டு பேர் சேர்ந்திருந்தார்கள். 

மாணவர்களில் பலர் வெளியூர் பள்ளியில் படித்து வந்தவர்கள் என்பதால் இவனைப் பார்த்த பார்வையில் தவறாக எதுவும் இல்லை.

வெற்றி, மாணவிகளிடம் சென்று, "பஸ்சுல உட்கார்ந்தா என்ன, புட்போர்டு அடிச்சா என்ன? திருச்சி போற பஸ்சுல ஏறுனா சீட்டுல உட்கார்ந்து இருக்குறவங்களை மட்டும் சென்னைக்கா அழைச்சுட்டு போகப்போறாங்க? 
முதல்ல மனுஷனை மதிக்க கத்துக்குங்க..." என்று சீறினான்.

"ஹலோ...உங்க கிட்ட நாங்க எதாவது சொன்னோமா?... சும்மா கத்தாம போய் உட்காருங்க..."என்று ஒரு மாணவி பதிலளிக்கவும்

அவள் தோழிகள், "பேசாம இருடி..."என்றார்கள்.

"மிஸ் சந்தியா...கொஞ்சம் அடங்குங்க...நீங்க நூறுக்கு நூத்திப் பத்து மார்க் எடுத்தா அதை பத்திரமா நீங்களே வெச்சுக்குங்க. யார் கேட்டா? எல்லாரும் எல்லா வேலையும் செஞ்சுட முடியாது. அதை மனசுல வெச்சுகிட்டா போதும்." என்று அங்கிருந்து தன் இடத்தில் வந்து அமர்ந்தான்.

"சந்தியா...அவன் நம்ம புரொபசரையே மடக்கி பதில் சொல்ல விடாம திணற வெச்சுட்டான். அதனால இப்ப அவனை யாரும் கண்டுக்குறது இல்லை. ஆனா ஒரு வெறியோடதான் இருப்பாங்க. என்னைக்காவது வசமா சிக்கப்போறான் பாரு... அப்ப நாம வேடிக்கை பார்ப்போம். இப்ப நம்ம வேலையை மட்டும் பார்க்குறது நல்லது." என்று அவள் தோழி ஜெயந்தி சொல்லவும் சந்தியா அமைதியானாள்.
***

ஐம்பது இடங்களுக்கு ஆயிரம் விண்ணப்பங்கள் வந்து குவிந்தாலும் மூன்று முறை வெயிட்டிங் லிஸ்ட் போட்டும் ஒரு இடம் காலியாக இருந்தது. ஒரு அரசியல் பிரமுகர் மூலமாக அந்த இடத்தைக் கைப்பற்றியவன்தான் வெற்றி. அவன் முதலாமாண்டு வகுப்பில் சேர்ந்த சில தினங்களிலேயே பேராசிரியர்கள் யாரும் அவ்வளவாக கண்டுகொள்வது இல்லை.

இதற்குக் காரணமும் ஒரு பேராசிரியர்தான். புள்ளியியல் பாடம் நடத்த வந்த அவர், சரியான டேட்டா, தவறான டேட்டா என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் சொன்னார். அதில் தவறான விஷயத்தை சொல்லிவிட, வெற்றி இந்த வார்த்தைகளை வைத்தே அந்த பேராசிரியரை மடக்கி விட்டான். அதிலிருந்து எல்லா பேராசிரியர்களும் எச்சரிக்கையாகி விட்டார்கள்.

அந்த பேராசிரியர், ஒரு நாள், "ஒரு ஊரில் ஒரு லட்சம் பேர்கிட்ட நேரடியா நீங்க என்ன சோப் போட்டு குளிக்கிறீங்க அப்படின்னு கேட்டு தகவல் சேகரிக்கிறோம்னா அதுக்குப் பேர்தான் டேட்டா கலெக்சன். அதாவது தகவல் சேகரிப்பு.

அதுல மக்கள் உண்மையான தகவலை சொன்னா அதுக்குப்பேர் ரைட் டேட்டா.ஐ மீன் சரியான தகவல். இதுல நிறைய பேர் தப்பான தகவல் சொல்லவும் வாய்ப்பு இருக்கு." என்றவர் வெற்றிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த ராம்குமாரை எழுந்து நிற்கச் சொன்னார்.

தயக்கத்துடனேயே அவன் எழுந்தான்.

"ஒண்ணும் பயப்படாத...இவனைக் கவனிங்க... இவன் இருக்குறதைப் பார்த்தா குளிக்கவே மாட்டான்னு நினைக்குறேன். ஆனா இவன் கிட்ட சர்வே எடுக்கும்போது லக்ஸ் சோப் போட்டுக் குளிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டான்னா அப்பதான் ரைட் டேட்டா ராங் டேட்டாவாயிடுது." என்று பேராசிரியர் சொன்னதும் வெற்றியைத் தவிர அனைவரும் சிரித்தார்கள்.

ராம்குமாரின் கண்கள் கலங்கி விட்டன.

'இந்த ஆள் ரத்த சோகை புடிச்சு வெளுத்துருக்காரு.அந்த திமிருதான் இப்படி பேச சொல்லுது.' என்று முனகினான்.

"ஏய் வெற்றி...என்ன வெட்டித்தனமா எதோ பேசிகிட்டு இருக்க..."

"ஒண்ணும் இல்ல சார்."

"நான் பார்த்தேன். எழுந்து நில்லு."

வெற்றி எதுவும் பேசாமல் எழுந்து நின்றான்.

"நீ எதுவோ சொன்ன.நான் திட்ட மாட்டேன். நீ என்ன பேசினன்னு மரியாதையா சொல்லிடு."

"நாங்க எதுவும் சொல்லலீங்க சார்."

"நீ மட்டும்தானடா பேசின... இப்ப நாங்க எதுவும் சொல்லலைன்னா என்ன அர்த்தம்."

"நீங்க மரியாதையா பேசுன்னு சொன்னதை நான் மதிக்கிறேன்னு அர்த்தம்." இதைக் கேட்டு மற்ற மாணவர்கள் மாணவிகள் சேர்ந்து சிரித்துவிட,  பேராசிரியர் கோபமானார்.

"சரி...நீ என்ன சோப் போட்டு குளிக்கிற?"

"அது கொஞ்சம் காஸ்ட்லியான சோப்பு சார்."

"அதுதான் என்னதுன்னு சொல்லு. பேர் இருக்குல்ல?"

பேராசிரியரின் இந்தக் கேள்விக்கு வெற்றி விடை சொன்னதும் வகுப்பறையில் இருந்த வெற்றியையும் பேராசிரியரையும் தவிர மற்ற அனைவரும் சிரித்தார்கள். பேராசிரியரே ஒருசில நொடிகள் தடுமாறித்தான் போனார்.

அத்தியாயம்–3

"ஆயிரம் ரூபாய்க்கா சோப்பு வாங்கிப் போட்டுக் குளிக்கப்போற?...ரொம்ப பில்டப் கொடுக்காம சொல்லு..."என்று பேராசிரியர் சாதாரணமாகத்தான் கேட்டார்.

"ரின் சோப்."என்று துணிக்குரிய சலவை சோப்பின் பெயரை சொன்னதும் மற்ற மாணவர்களும் மாணவிகளும் சிரிக்க, பேராசிரியரின் முகம் சுருங்கி விட்டது.

"என்ன கிண்டலா?"

"இல்ல சார். உங்க மிசஸ் கிட்ட வேணுன்னா கேளுங்க... காஸ்ட்லியான புடவையைத் துவைக்க பயன்படுத்துற காஸ்ட்லியான சோப்." என்று அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சொன்னதும் உடனடியாக வெற்றியை என்ன செய்வது என்று புரியாமல் திகைத்தார்.

"அது சரி...நீ குளிக்கிறதே இல்லைன்னு சொன்னாங்களே...ஆனா ரின் சோப் போட்டு குளிக்கிறேன்னு நீ ராங் டேட்டாதானே கொடுக்குற?"என்று சமாளிக்கப் பார்த்தார்.

"குருநாதரான நீங்க குளிச்சே பல வருஷம் ஆகுது. நான் உங்களுடைய உண்மையான சிஷ்யன் சார்." என்ற வெற்றி எதற்கும் துணிந்து விட்டதாகத் தோன்றியது.

'இவன் பேசுறதுலயே பி.ஹெச்.டி பண்ணிட்டு வந்துருப்பான் போலிருக்கே.' என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்த பேராசிரியர், இவனிடம் நேரடியாகப் பேசி புண்ணியம் இல்லை என்று உணர்ந்தார்.

"ஏய்...வெற்றி...இந்த மாதிரி வெட்டித்தனமா பேசி நேரத்தை வீணடிக்கிறியா... ஹெச். ஓ. டி ரூமுக்கு வா. உனக்கு தண்டனை கொடுத்தாதான் மத்தவங்களுக்கு பயம் இருக்கும்." என்று சொன்னதும் மற்ற மாணவர்களும் மாணவிகளும் வெற்றிக்கு ஆப்புதான் என்று முடிவு செய்துவிட்டார்கள்.

"ஓ...நான் ரெடி...வாங்க...நீங்க பேசுனதை நானும் சொல்றேன்.யார்மேல நடவடிக்கை எடுக்குறதுன்னு அவரே முடிவு பண்ணட்டும்." என்ற வெற்றி அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தை விட்டு பேராசிரியரின் அருகில் சென்றான்.

"நான் என்ன பேசினேன்...ரின் சோப் போட்டு குளிக்கிறேன் அப்படின்னு திமிரா பேசினது யாரு... பக்கத்துல ஒரு பொண்ணு இருந்தாலே உங்க சவுண்டு அதிகமாயிடும். இப்ப கேட்கவா வேணும்..."

"சார்...எங்க வயசுக்கு இந்த மாதிரி தோணலைன்னாதான் அது அப்நார்மல். பொண்ணுங்களைப் பார்த்ததும் பசங்க ரத்தம் சுறுசுறுப்பாகும். பொண்ணுங்களுக்கு பசங்களைப்பார்த்ததும் உள்ளுக்குள்ள பொங்கும்.

இதெல்லாம் அவங்க செய்யலை. ஹார்மோன் பண்ற வேலை. இப்படி எல்லாம் நடக்கலைன்னாதான் எதோ கோளாறுன்னு அர்த்தம். என்ன...எதுக்கும் ஒரு வரையறை உண்டு. அத்துமீறினா யாராச்சும் அடங்க வெச்சிடுவாங்க. இது எனக்கு தெரியும்.

ஆனா எங்களுக்கு வழிகாட்டியா இருந்து நாங்க தப்பா வார்த்தைகளை விட்டா கண்டிக்க வேண்டிய நீங்க பேசுன வார்த்தை எதுவும் சரியில்லையே." என்று வெற்றி சொன்னதும் அடுத்து அவன் என்ன சொல்லப்போகிறான் என்று மாணவர்கள் மாணவிகளுடன் பேராசிரியரும் ஆர்வமானார்.

"ராம்குமார் கறுப்பா பிறந்தது அவன் தப்பா.அவங்க இப்பதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா முன்னேறிகிட்டு இருக்காங்க.வகுப்புல நாங்க இத்தனை பேரு இருக்கும்போது இவன் கலரைப் பார்த்தா குளிக்கவே மாட்டான்னு தெரியுதுன்னு நீங்க எப்படி சொல்லலாம்.

இந்த மாதிரி வார்த்தைகளை நாங்க பயன்படுத்தினா எங்க தலையில தட்ட வேண்டிய நீங்களே இப்படின்னா நான் ஹெச் .ஓ.டி கிட்டதான் போகணும்னு நினைச்சிருந்தேன். பரவாயில்லை. நீங்களே கூப்பிட்டுட்டீங்க...வாங்க போகலாம். ஹெச். ஓ.டி என்ன சொல்வாரோ...
ஆனா நான் இந்த பிரச்சனையை வெளியில கொண்டு போனா சாதிக்கலவரம் வருமேன்னுதான் கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன்." என்றவன் 

சட்டென்று ராம்குமார் பக்கம் திரும்பி, "டேய்...நான் உனக்காக இவரைப் பகைச்சுக்குறேன். நாளைக்கு ஏதாவது ஒரு பிரச்சனைன்னா சார் என்னைய நல்லவரு... வல்லவருன்னுதான் சொன்னாரு. வெற்றி கொஞ்சம் செவிடு... அவன் தப்பா காதுல வாங்கியிருக்கான்னு சொல்லி எனக்கே ஆப்பு வெச்சுடமாட்டியே."என்றான்.

"எது நடந்தாலும் நான் உன் பக்கம் இருப்பேண்டா..."என்று அவன் மறுபடி கண்கள் கலங்கினான்.

"இப்படியே நின்னுகிட்டே இருந்தா எப்படி...வாங்க சார்...போகலாம்."என்று வெற்றி வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறப் போனான்.

"என்னைக்காவது நீ என் கிட்ட வசமா சிக்காமயா போயிடுவ?...அன்னைக்கு கவனிச்சுக்குறேன்...இப்ப போய் உட்கார்." என்று பேராசிரியர் எங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டு சொன்னார்.

"எஸ்கேப்..."என்று வெற்றி ஒரு சத்தம் கொடுத்தான்.

பேராசிரியர் இவனைப் பார்த்து முறைக்கவும்,"நான் என்னைச் சொன்னேன்." என்று கூறிவிட்டு ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.

இந்த ஒரே ஒரு காரணத்தால்தான் வணிகவியல் துறையில் உள்ள பெரும்பாலான  பேராசிரியர்கள் வெற்றியை எதுவும் கேட்பதில்லை.
சிலர் அவன் மீது வன்மமாக இருப்பதால் சின்ன பிரச்சனையிலாவது சிக்க மாட்டானா என்றுதான் காத்திருந்தார்கள்.

ஆனால் வெற்றி அந்த வயதுக்கே உரிய குறும்புகளோடு இருந்தாலும் அவன் அதிகமாக மூக்கை நுழைக்கும் சம்பவங்களில் எதிராளியின் மீதே முழுத் தவறும் இருந்தது. இதனால் எல்லாப் பேராசிரியர்களும் இவன் விஷயத்தில் செயலற்றவர்களானார்கள்.

முதல் செமஸ்டர் முடிந்து தேர்வு முடிவுகளும் வந்தன. இருபத்தெட்டு மாணவிகளும் எழுபது சதவீதத்துக்குமேல் மதிப்பெண் எடுத்திருந்தார்கள். மாணவர்களில் வெற்றியைத் தவிர மற்ற அனைவரும் அறுபது சதவீதத்தை எட்டவில்லை.

மதிப்பெண் பட்டியலை வாசித்த பேராசிரியர், எதாவது சந்தேகம் இருந்தா கேளுங்க என்று சொன்னதும் முதல் ஆளாக மதிப்பெண்ணை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டது வெற்றிதான். ஒரு நிலையில் வெறுத்துப்போன அந்த பேராசிரியர், "இந்தா...லிஸ்ட்...நல்ல பூதக்கண்ணாடியை வெச்சு பார்த்துட்டு கொடு..." என்று அவனிடமே மதிப்பெண் பட்டியலைத் தந்துவிட்டார்.

விஷயம் இதுதான். வெற்றி, தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிப்பாடங்களில் மட்டும் பார்டரில் பாஸ் பண்ணியிருந்தான். ஆனால் கணக்கு உள்ளிட்ட பிரதான பாடங்கள் மற்றும் துணைப்பாடங்களில் மிக அதிக மதிப்பெண் பெற்றிருந்ததுதான் அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.சராசரி எண்பத்தாறு சதவீதம் வந்தது.

அந்த வகுப்பு நேரம் முடிந்து ஆசிரியர் வெளியில் சென்றதும், 

"மாப்ள...நம்ம மானத்தைக் காப்பாத்திட்டடா..."என்று வெற்றியை சூழ்ந்து கொண்டார்கள்.

அடுத்த வகுப்பு, சோப்பு பேராசிரியர்.

வந்ததுமே வெற்றியை எழுந்து நிற்க சொன்னார்.

"நீ பரிட்சை எழுதுன ஹாலுக்கு நான் மட்டும் சூப்பர்வைசரா வந்திருக்கணும்...கண்டிப்பா நீ மாட்டிருப்படா..."

"கடைசி பெஞ்ச்ல இருந்தா மார்க் வாங்க கூடாதுன்னு உங்களுக்கு யாரு சார் சொன்னா...ரவிஷங்கர் சார்கிட்ட போய்தான் அக்கவுண்ட் ரூல்ஸ் கத்துகிட்டேன். இந்த அடிப்படையை ஒழுங்கா புரிஞ்சுகிட்டா உலகத்துல எந்த கம்பெனி கணக்கா இருந்தாலும் போட்டுடலாம்னுதானே சொல்லுவாங்க. அவரு எனக்கு தெளிவா புரிய வெச்சுட்டாரு. மார்க் எடுத்துட்டேன்."வெற்றி தன்னம்பிக்கையுடன் பதில் சொன்னான். 

ரவிஷங்கர் பெயரை சொன்னதும் இந்த பேராசிரியரின் முகத்தில் எரிச்சல். மாணவர்களுக்கு பாடம் நடத்தினால் மட்டும் போதாது. நம்முடைய சில அலட்சியம்தான் அவர்கள் வீணாப்போவதற்கு காரணம் என்று அழுத்தமாக சொல்பவர்தான் ரவிஷங்கர். அதனால் சக பேராசிரியர்களுக்கே இவரைப் பிடிக்காது.

"அப்புறம் ஏன் பத்து தடவை மார்க் ஷீட் வாங்கிப்பார்த்த?"

"மெயின் பேப்பர்கள்ல எடுத்த மார்க்குல ஒண்ணும் சந்தேகம் இல்ல சார்.தமிழ் கூட ஓ.கே. ஆனா ஆங்கிலத்துல எப்படி பாஸ் பண்ணினேன்னு எனக்கே புரியலை."என்றதும் மாணவர்கள் மத்தியில் உற்சாக கூச்சல்.
இதற்கு அந்த பேராசிரியரால் எதுவும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. 

அப்போது ஹெச்.ஓ.டி இந்த வகுப்புக்குள் நுழைந்தார். எல்லாரும் எழுந்து நின்று வணக்கம் சொன்னார்கள்.

"உட்காருங்கப்பா." என்றவர், வெற்றியைப் பார்த்து "தம்பி...வாழ்த்துக்கள். நம்ம கல்லூரியில இந்த டிபார்ட்மெண்ட் ஆரம்பிச்சு இருபத்தஞ்சு வருஷம் ஆகுது. முதல் செமஸ்டர்லயே யாரும் இவ்வளவு மார்க் எடுத்தது இல்லை. உன் பேர்ல அடிக்கடி பெட்டி கேஸ் மாதிரி ஏகப்பட்ட புகார் வருது. ஆனா எல்லாமும் நேர்மையா நடக்கணும்னு நினைக்கிற பையன்னு ஒரு குற்றச்சாட்டைத் தவிர வேறு எதையும் சொல்லமுடியலை. அதனாலதான் விட்டு வெச்சிருக்கோம்.

இனியாவது படிப்புல முழு கவனம் செலுத்து.ஏன்னா இந்த ஒரு செமஸ்டர்ல நிறைய மார்க் எடுத்தா போதாது. தொடர்ந்து இதே அளவு மார்க் எடுத்தாதான் முதலிடத்தை தக்க வெச்சுக்க முடியும்."என்றார்.

"சார்...என்னைய நம்பாதீங்க. நாங்க எல்லாம் பவுலர் மாதிரி. அடிச்சா சிக்சர். சொதப்புனா கிளீன் போல்டு. இப்ப இவ்வளவு மார்க் வாங்கின நான் அடுத்த செமஸ்டர்லயே எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் அரியர் வைக்க வாய்ப்பு உண்டு.

நம்பகமான மிடில் ஆர்டர் பேட்ஸ்மேன்னு சொல்லணும்னா இவங்கதான் சார்." என்று பெண்களைக் காட்டினான்.

"மார்க் எடுக்க மாட்டேன்னு எவ்வளவு அழகா சொல்றான் பாரு..."என்று சிரித்த ஹெச்.ஓ.டி மாணவிகளைப் பார்த்து, "இதுக்குப் பேர்தாம்மா தன்னடக்கம். விளையாட்டுல கூட ஒருத்தர் வெற்றி பெற்றா இன்னொருத்தர் தோல்வி அடைஞ்சுதான் ஆகணும்.

ஆனா படிப்புல அப்படி இல்லை.எல்லாருமே நூறுசதவீதம் எடுக்கலாம். யாருக்கும் பாதிப்பு இல்லை.அதுலயும் உங்க  படிப்பு இருக்கே...இது எல்லா இடங்களிலும் அற்புதமான வேலை வாய்ப்பை அடக்கி வெச்சிருக்குற அமுதசுரபி.

சூப்பர் மார்க்கெட்ல இருந்து விண்வெளி ஆராய்ச்சிமையம், பெரிய மருத்துவமனை, மென்பொருள் நிறுவனம்னு எல்லா இடத்துலயும் அக்கவுண்ட் படிச்சவங்களுக்கு ஒரு வேலையாவது இல்லாம போகாது. 

அதனால தன்னம்பிக்கையோட படிங்க. எல்லாரும் சூப்பரா மார்க் எடுங்க.
போட்டி இருக்கட்டும். உங்க விஷயத்துல பொறாமை வேண்டாம்."என்று சொன்ன ஹெச்.ஓ.டி கிளம்பிவிட்டார்.

'குருட்டுப்பூனை விட்டத்துல பாய்ந்ததுன்னு சொல்லுவாங்க.அந்த மாதிரி முதல் செமஸ்டர்ல ஓஹோ புரொடக்ஷன்சா மார்க் எடுத்தது தப்பா போச்சே. ஹெச்.ஓ.டி வேற நம்பிக்கையோட சொல்லிட்டுப் போறாரு. 

அவருகிட்ட என்னைய நம்பாதீங்க... அப்படின்னு கேர்ள்சை காண்பிச்சா தன்னடக்கம்னு சொல்லிட்டுப்போறாரு...சரி...எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம். இதைப் பண்ண மாட்டோமா.'என்று வெற்றி தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான்.

"அடுத்த செமஸ்ட்டர்ல எப்படி காப்பி அடிக்கிறதுன்னு யோசிக்கிறியா"என்று சோப்பு பேராசிரியர் கேட்டார்.

"உங்களை மாதிரியே நான் இருப்பேன்னு நினைக்காதீங்க சார்.ஒருத்தன் தற்கொலை செஞ்சுக்க நினைச்சு உங்க கிட்ட வந்தா அந்த நொடியே அவன் செத்துடுவான் சார். உங்களை மாதிரி ஒரு அவ நம்பிக்கையை விதைக்கிற ஆசிரியரை நான் பார்த்ததே இல்லை."என்று வெற்றி சொன்னதும் பேராசிரியர் வாயை மூடிக்கொண்டார்.

வெற்றியோட கல்லூரி அனுபவத்தை விவரிச்சுகிட்டே போனா கதை முடிய மாசக்கணக்காயிடும். அதனால முதல் வருஷப் படிப்புல இருந்து மூணாவது வருஷத்துக்கு ஆறு நட்சத்திர எழுத்துலயே மாறிடுவோம்.
******
வெற்றி - வணிகவியல் மூன்றாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.
மூன்று ஆண்டுகளும் வெற்றி சிக்சராக அடித்தது வணிகவியல் தொடர்பான பாடங்களில்தான். இரண்டாவது செமஸ்டரில் இருந்து மூன்று ஆங்கிலத் தாள்களிலும் அவன் பாஸ் மார்க் எடுக்கும் முடிவில் இல்லை என்றுதான் மற்றவர்கள் நினைத்தார்கள்.

வெற்றி சக மாணவிகள் பலரிடமும் நல்ல தோழனாகப் பழகினான்.ஆனால் எப்போதுமே சந்தியாவுக்கும் அவனுக்கும் மட்டும் அடிக்கடி முட்டிக் கொண்டது.

சந்தியாவின் உள் மனம் அவனை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை என்றாலும் எதோ ஒரு ஈகோ அவனிடம் மனம் விட்டுப் பழக நினைப்பதை தடுத்தது.

அன்று புதன்கிழமை. சந்தியா, கல்லூரிக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அம்மா சிவகாமி,"சந்தியா...சாயந்திரம் சீக்கிரம் வந்துடு.மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வர்றாங்க..."என்றாள்.

"சரிம்மா..." என்று ஒற்றை வார்த்தையில் பதிலளித்துவிட்டுக் கிளம்பினாள்.
கட் பண்ணினா, வெற்றியின் வீடு. (கட்பண்ணலைன்னா?)

"வெற்றி...இன்னைக்கும் வெட்டித்தனமா சுத்திகிட்டு இருக்காம நேரத்தோட வீடு வந்து சேர்.சாயந்திரம் பொண்ணு பார்க்கப்போறோம்." என்று அவன் அப்பா சொன்னார்.

"இதுக்கெல்லாம் நான் எதுக்குப்பா... நீங்க போய் பார்த்துட்டு வந்தா பத்தாதா?"

"அப்படியே மண்டையில போட்டேன்னா...எங்களுக்கு தெரியாதா... பெரும்பாலும் என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்ட. இப்பவாச்சும் எதிர்த்துப் பேசாம சொன்னபடி செய்." என்று அவரின் குரல் கடுமையானது.

"எந்த ஊருக்குப்பா..."

"வெளியூரா இருந்தா மத்தியானமே கிளம்ப மாட்டோமா?...இங்க கைலாசநாதர் கோயில் தெருவுலதாண்டா. அந்த பாராமெடிக்கல் காலேஜீக்குப் பக்கத்து வீடு." என்ற அவர் அலுவலகம் கிளம்பிவிட்டார்.
வெற்றிக்குதான் சொரேர் என்றது. 

இதைக்கேட்டதும் அவன், "அய்யய்யோ...அது அந்த சந்தியாவோட வீடாச்சே... மாப்பு...உனக்கு வெச்சுட்டாங்கடா ஆப்பு..." என்று சத்தமாகவே பேசிவிட்டான்.

வெளியில் கிளம்பிய அவன் தந்தை, "என்னடா சொன்ன..."என்று திரும்பி வந்துவிட்டார்.

...தொடரும்

No comments:

Post a Comment